Friday, October 6, 2017

ជីវិតជាតិនេះមានតំលៃ This Precious Life

តើយើងធ្លាប់គិតចំពោះរូបរាងកាយយើងទេ? តើយើងដឹងទេថា ផ្ទះដែលយើងកំពុងរស់នៅអស្ចារ្យប៉ុណ្ណា? តើមានសម្បត្តិអ្វីខ្លះលាក់នៅក្នុងនោះ? តើគុហារដែលមិនអាចវាស់ស្ទង់បាននេះ មានផ្ទុកត្បូងដ៏បរិសុទ្ធអ្វីខ្លះ? ជាធម្មតា ចំលើយគឺស្ថិតក្នុងន័យអវិជ្ជមាន។ វាគ្មានអ្វីគួរអោយភ្ញាក់ផ្អើលទេដែលថា យើងមិនដែលខ្វល់ក្នុងការស្វែងរកនៅក្នុងផ្ទះ ដែលយើងបាននឹងកំពុងរស់នៅអស់រយះពេលដ៏យ៉ូរនោះទេ? យើងចំណាយពេលវាលាខ្លះជាប្រចាំក្នុងការថែរក្សារូបរាងនិងភាពស្អាតខាងក្រៅរបស់វា។ តាមពិតទៅ អ្នកខ្លះបានចំណាយពេលវាយ៉ាងច្រើនក្នុងការព្យាយាម ធ្វើអោយស្រស់ស្អាតជាមួយនិងគ្រឿងតែងកាយពុកផុយដ៏កខ្វក់នេះ ហើយគេមិនដែលព្យាយាមស្វែងរកពីអ្វីដែលអស្ចារ្យមានលាក់នៅខាងក្នុងទេ។ ដួច្នោះ យើងស្ថិតនៅក្នុងទ្រព្យដែលយើងមាន ប៉ុន្តែយើងមិនដែលខ្វល់ពីរ៉ែពេជ្រពិតប្រាកដដ៏មានតំលៃនោះទេ។ Sardar Bahadur Jagat Singh Ji

គ្រប់ព្រះគ្រូជាអម្ចាស់ទាំងអស់សុទ្ធតែបានផ្តល់សារដួចឭគ្នាម្តងហើយម្តងទៀត ថារូបរាងជាមនុស្សដែល ផ្តល់មកអោយយើងនេះ គឺអំណោយមួយដ៏មានតំលៃនិងកម្ររ។ ពួកគាត់ប្រាប់យើងថា ពួកយើងត្រូវបានប្រទានពរអោយដោយទទួលបាននូវជីវិតជាមនុស្សនេះ បន្ទាប់ពីការឆ្លងកាត់ ៨ ៤០០ ០០០ រូបរាងជិវិត។ ទីបំផុតយើងបានមកដល់ការជណ្តើរលោកិយ។ រូបរាងជាមនុស្សនេះ គឺគេស្គាល់ថាជារូបរាងកាយដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើត ដែលទ្រងខ្លួនឯងក៏ពនាក់អាស្រ័យនៅក្នុងនោះដែរ ហើយនៅក្នុងនោះគឺអាចជួបតែទ្រង់ម្នាក់គត់។ គេនិយាយថាសូម្បីតែទេវតានិងទេពធីតាក៏បន់ស្រន់និងអាទ្បោះអាល័យសំរាប់រូបរាងកាយនេះដែរ ហើយមានតែអ្នកដែលមានសំណាងខ្ពស់បំផុតប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចទទួលវាបានតាមរយះការអនុគ្រោះរបស់ព្រះជាម្ចាស់។
ប៉ុន្តែតើយើងកំពុងប្រើប្រាស់រូបរាងកាយបានយ៉ាងល្អប៉ុណ្ណា? តើយើងកំពុងធ្វើអ្វីជាមួយនិងេជិវិតដ៏មាន តំលៃរបស់យើង? ។
មនុស្សភាគច្រើនគឺកំពុងតែឈ្លក់វង្វេងក្នុងសកម្មភាពសង្គម កិច្ចការជំនួញ មិត្តភាព និងអាគារនៃសម្បត្តិ លោកិយ ដែលធ្វើអោយយើងនៅសល់ពេលវេលាតិចតួចសំរាប់ព្រះជាម្ចាស់។ មានអ្នកខ្លះពោលថាគេគ្មានពេលវេលាគិតចំពោះព្រះជាម្ចាស់ទេ។ យើងបានភ្ជាប់យ៉ាងម៉ាំទៅនិងរូបរាងកាយរបស់យើង ហើយ និងសម្បត្តិលោកិយ។   បំណងប្រាថ្នារបស់យើងមានការកើនទ្បើងច្រើនទៅលើសំភារះយើងទទួលបានកាន់តែច្រើនមានចំណង់កាន់តែច្រើន។ តណ្ហាទាំងប្រាំនៃមោទនភាព ការក្រេវក្រោធ ការលោភលន់ ការជំពាក់ចិត្ត និងការត្រេកត្រអាលនិងកាម បានគ្របដណ្តប់មកលើយើង។ 

សន្តបុគ្គលចង្អុលបង្ហាញថា យើងរាលគ្នានៅក្នុងលោកិយនេះគឺព្រងើយកន្តើយនិងខ្វាក់។ ទោះបីជាយើងមានសម្ធិផលបែបវិទ្យាសាស្ត្រដ៏អស្ចារ្យចំពោះកិត្តិគុណរបស់យើងយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏យើងនៅតែស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់របស់យើងបានតិចតួចតែប៉ុណ្ណោះ។ យើងខ្ជះខ្ជាយសេចក្តីស្រលាញ់របស់ទៅលើលោកិយនេះ ហើយស្រមោលរបស់វាក៏មានរូបរាងទ្បើង។ យើងព្យាយាមចាប់យកវាមកធ្វើជាកម្មសិទ្ធរបស់យើង ប៉ុន្តែគ្មានអ្វីក្នុងលោកនេះ ដែលយើងអាចយកមកធ្វើជារបស់កម្មសិទ្ធផ្ទាល់ខ្លួនបាននោះទេ។

គ្រាន់តែធ្វើការវិភាគអ្វីដែលមាននៅជុំវិញខ្លួនយើងតែប៉ុណ្ណោះថា តើយើងសប្បាយរីករាយប៉ុណ្ណានៅពេលដែលកូនរបស់យើងកើត។យើងធ្វើពិធីជប់លាងធំមួយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើកូននោះឈឺឬស្លាប់នោះយើងនឹងសោកសង្រេងជារៀងរហូត។ យើងប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិ ដោយលះបង់សុខភាពរបស់យើង សីលធម៌របស់ យើង គោលការណ៍របស់យើង រហូតដល់កុងធានាគារបស់យើងមើលទៅល្អនោះយើងនឹងសប្បាយរីករាយ។ ប៉ុន្តែប្រសិបើ ទ្រព្យនោះត្រូវបានបាត់រឺចោរលួច នោះយើងនឹងអស់សង្ឈឹមនិងខួចចិត្ត។ ពួកយើងស្វែងរកកិត្តិយសនិងកេរ្តិ៍ឈ្មោះ ប៉ុន្តែប្រវត្តិសាស្រ្តប្រាប់យើងថា មិនបានប៉ុន្មានផងយើងអាចនឹងប្រឈមមុខជាមួយនឹការអាប់យសនិងការបាក់មុខមាត់។ គ្មានអ្វីក្នុងលោកិយនេះអាចមានតំលៃជារៀងរហូតនេះទេ ប៉ុន្តែយើងនៅតែតាមតោងវា។ 

លោក Huzur Maharaj Ji និយាយថា៖ “គួរអោយអាណិតអ្វីម្លេះ ដែលយើងខ្ជះខ្ជាយអំណោយ ដ៏មានតំលៃនៃជិវិតរបស់យើង ក្នុងការស្វែងរកទ្រព្យលោកិយដែលមិនឋិតឋេរនិងមានរយះពេលខ្លី ប៉ុន្តែ បរាជ័យក្នុងការស្វែងរកទ្រព្យពិតមួយដែលអាចជាទ្រព្យរបស់យើងជារៀងរហូត។”

សន្តបុគ្គលនិងអ្នកដែលមានជំនឿលើអធិធម្មជាតិ បានមើលឃើញថាយើងរាល់គ្នាបានផ្សាភ្ជាប់ខ្លួនរបស់ យើងយ៉ាងម៉ាំទៅនិង ‘របស់ក្មេងលេង’ នៃលោកិយនេះ។ ដួច្នោះ ពួកគេបានបន្ទាបខ្លួនរបស់គេមកកាន់ កំរឹតនេះដើម្បីជួយរំដោះនិងសង្រ្គោះយើងអោយរួចផុតពីភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់យើង។ ពួកគេរំលឹកយើងថា រូបរាងកាយនេះគឺគ្រាន់តែជាផ្ទះជួលមួយតែប៉ុណ្ណោះ ដែលវាគឺជាទ្រុងរបស់ Kal អំណាចអវិជ្ជមាន ដែលតួរនាទីរបស់វាគឺមើកថា គ្មានដួងព្រលឹងគេចចេញ និងចាកចេញពីការគ្រប់គ្រងរបស់វា។ វាត្រូវបានផ្តល់មកអោយយើងក្នុងរយះពេលកំណត់មួយ។ ទោះបីជាយើងចង់រស់នៅក្នុងវាអោយបានយូរប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏យើងមិនអាចធ្វើបានដែរ។ នៅពេលដែល រយះពេលជីវិតបែងចែករបស់យើងកន្លងផុត នៅពេលដែលឋាមពលព្រះជាម្ចាស់បែងចែក នោះរូបរាងកាយនេះនឹងក្លាយទៅជាធូលី។ យើងធ្វើពុតជាភ្លេចថារូបរាងកាយនេះបានផ្តល់មកអោយយើង សំរាប់ប្រើប្រាស់ដួងព្រលឹងរបស់យើងក្នុងការត្រទ្បប់ទៅកាន់ប្រភពរបស់វាវិញ។

រូបរាងកាយមនុស្សនេះត្រូវបានគេប្រដួចទៅនឹងកាំជណ្តើរចុងក្រោយនៃជីវិត។ ប្រសិនបើយើងខិតខំ អោយអស់ពីសម្ថភាពរបស់យើង នោះយើងអាចទ្បើងដល់ដំបូល។ មិនដួច្នោះទេ យើងនឹងរអឹលធ្លាក់ចុះទៅកាន់ផ្លូវខ្វាត់ខ្វែងនៃការដើរត្រេតត្រតវិញជារៀងរហូត។ ដួច្នោះ សន្តបុគ្គលពោលដោយសង្កត់ធ្ងន់ថា យើងមិនគួរណាមិនបានប្រើអោយអស់ពីលទ្ធភាព នូវឱកាសដ៏មានតំលៃក្នុងការមានកំណើតជាមនុស្សនេះ។ ក្រុមគ្រួសារ និងកូនចៅ ផឹកស៊ី គឺយើងមានពេញមួយជីវិតរបស់យើង។ រឿងមួយដែលយើងមិនបានចាប់ភ្លឹកនោះគឺ ការអនុវត្តន៍ការលះបង់អោយទៅព្រះជាម្ចាស់។ នេះគឺពិតជាការងារពិតដែលយើងត្រូវធ្វើ។

ព្រះគ្រូជាម្ចាស់សុំអោយយើងរក្សាកម្មវត្ថុនេះជាការរំឮក ក្នុងខណះពេលដួចគ្នាដែលយើងបោះបង់តួរនាទីលោកិយជាប្តី ជាប្រពន្ធ ជាឪពុកម្តាយ។ល។ តុល្យភាពនៃការរស់នៅនេះ និងការអនុវត្តន៍ការលះបង់ចំពោះព្រះជាម្ចាស់ក្នុងពេលដំណាលគ្នា គឺត្រូវបានពន្យល់យ៉ាងក្បោះក្បាយដោយព្រះគ្រូ Sardar Bahadur Ji ថា៖
អ្នកនឹងរស់នៅក្នុងលោកិយនេះ ប៉ុន្តែក្នុងវិធីដែលអាចដឹងបាន។ ចូរ អ្នកសប្បាយរីករាយ ជាមួយនឹងលោកិយនិងវត្ថុរបស់វា ប៉ុន្តែអ្នកត្រូវស្គាល់ពីតំលៃពិតរបស់វា។ គឺមានន័យថាវាបំរើអ្នក។ ចូរ ទទួលយកសេវាពេញពីវា ប៉ុន្តែកុំបណ្តោយអោយខ្លួនយើងធ្លាក់ជា   ទាសភាពរបស់វាអោយសោះ។  ចូរ  កុំបណ្តោយអោយចិត្តរបស់អ្នកជាប់ជំពាក់ជ្រៅក្នុងវត្ថុទាំងនេះដែលជំនួសអោយបំរើអ្នក ទៅជាចៅហ្វាយរបស់អ្នក។ ចូរ អ្នករស់នៅក្នុងលោកិយនេះក្នុងរបៀបមួយឥតកង្វល់។ អ្នកមិនគួរ​ណ្តោយសម្បត្តិលោកិយនេះធ្វើអោយអ្នករំភើបរីករាយ ហើយអ្នកក៏មិនគួរបណ្តោយការបាត់បង់របស់ជាកម្មសិទ្ធ ធ្វើអោយអ្នកមិនសប្បាយចិត្តនោះដែរ។ រស់នៅក្នុងលោកិយនេះ  ប៉ុន្តែជាមួយនឹងព្រះជាម្ចាស់មិនមែនជាមួយនឹងលោកិយទេ។ ដោយគ្មានការលះបង់ពិត  គឺអ្នករស់នៅដួចជាអ្នកដែលបោះបង់វាអញ្ជឹង។ 

ចូរ អ្នកស្វែងរកទ្រព្យដោយសុច្ចរិតនិងចំណាយវាអោយបានត្រឹមត្រូវ។ គឺវាមានន័យ   សំរាប់អ្នក។ ចូរ ទៅធ្វើការនៅពេលថ្ងៃ។ ពេលថ្ងៃគឺសំរាប់ការងារ។ ប៉ុន្តែពេលយប់ ចូរអ្នក! ផ្តល់ពេលខ្លះអោយទៅការលះបង់និងការធ្វើសមាធិ។ នេះគឺជាការងារពិតរបស់   អ្នក។ សូម គិតមួយភ្លេត គ្រប់អ្វីឭដែលអ្នកធ្វើនៅពេលថ្ងៃ គឺគ្មានធ្វីសំរាប់ខ្លួនអ្នកទេ។ ភាគច្រើននូវអ្វី ដែលអ្នកធ្វើ គឺសំរាប់ក្រុមគ្រួសាររបស់អ្នកនិងសំរាប់មិត្តភក្តិរបស់អ្នក។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ គឺអ្នកចំណាយពេលវេលាក្នុងការសំអិតសំអាងរូបរាងកាយរបស់អ្នក ប៉ុន្តែ ចូរអ្នកដឹងថា នេះគឺមិនមែនជារបស់អ្នកទេ ហើយវានឹងមិនហែរហមអ្នកនៅលើការធ្វើដំណើរចុងក្រោយរបស់អ្នកទេ។ វានឹងត្រូវគេបញ្ជុះរឺកប់ជាខាងក្រោយ។

ការងាររបស់អ្នក គឺការធ្វើ Simran និង bhajan ដែលនៅក្នុងវគ្គដែលកំពុងមកដល់ នឹងរំដោះអ្នកអោយយរួចពីគុកដ៏ធំ ដែលអ្នកបានជាប់ឃុំនៅក្្នុងនោះអស់រយះពេលរាប់សិបឆ្នាំ។ ជីវិតគឺមានរយះពេលខ្លី ពេលវេលាគឺឆាប់កន្លងផុតណាស់ ចូរ ទាញយកប្រយោជន៍អោយបានពេញពីវា ហើយប្រសិនបើអ្នកមិនទាន់បានធ្វើកិច្ចការរបស់អ្នកទេនោះ ចូរអ្នកចាប់ផ្តើមធ្វើវាក្នុងពេលឥទ្បូវនេះ។ ចូរ ស្វែងរកព្រះគ្រូពិតហើយស្តាប់ការណែនាំរបស់គាត់ ដោយភ្ជាប់ខ្លួនរបស់ទៅនឹងលោកិយ ហើយទៅអោយដល់ផ្ទះកំណើតរបស់អ្នក។

នៅពេលដែលរូបរាងកាយជាមនុស្សនេះ ក្លាយទៅជាឧបករណ៍នៃសេចក្តីស្រលាញ់របស់ព្រះ និងការ លះបង់ចំពោះ Word  រឺ Nam  នោះគេនឹងចាប់ផ្តើមស្គាល់ពីភាពអស្ចារ្យរបស់វា។ បន្ទាប់មកជិវិតជាមនុស្សលេចចេញជាជិវិតនៃអព្ភូតហេតុដ៏អស្ចារ្យរបស់លោកិយ ភាពរុងរឿងនៃការក្រោងមក្កុដលោកិយ ដ៏រស់រវើក និងឱកាសក្នុងការជួបព្រះជាម្ចាស់ និងរួមបញ្ជូលទៅជិតទ្រង់។ 
សំរាប់ហេតុផលនេះ ព្រះគ្រូជាម្ចាស់បន្តជុំរុញយើងកុំអោយខ្ជះខ្ជាយពេលវេលារបស់យើងក្នុងលោកិយនេះ ហើយជួយភ្ជាប់ខ្លួនយើងទៅនឹងWord របស់ព្រះខាងក្នុង។ ការធ្វើសមាធិគួរតែជាអទិភាពដំបូងគេបង្អស់នៃជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់យើង។ គ្មានអ្វីអាចចំនួសវាបានទ្បើយ។ គ្មានអ្វីក្នុងលោកិយនេះ គួរយកចិត្តទុកដាក់ជាងការធ្វើសមាធិទ្បើយ។ 

លោក Christ បាននិយាយថា៖ “វាមិនអាចទៅរួចទេក្នុងរយះពេល៤ខែអោយបានផលនោះ។” 
យើងតែងតែបដិសេធថា ហេតុអ្វីគោរពលោកឪពុកលឿនម្លេះ? យើងនៅក្មេងហើយមានកូនតូចឭ។ នៅពេលដែលយើងចាស់ជាងនេះហើយមានលុយច្រើនគ្រប់គ្រាន់ យើងនឹងលាឈប់ពីការងាររបស់យើង ហើយស្វែងរកកន្លែងណាមួយស្ងាត់ ដែលយើងអាចធ្វើការគោរពលោកឪពុកបាន។ សូម្បីតែបន្ទាប់ពីគេ បានទទួលការដូរនៃការស្តាប់សំលេងដ៏មានតំលៃ ដែលអាចជាការអនុគ្រោះរបស់ព្រះក៏ដោយ ក៏គេនៅតែបដិសេធមិនព្រមធ្វើ់សមាធិ  ដែរ។ នេះគឺជាអ្វីដែលគេត្រូវការជាបន្ទាន់ជាងការធ្វើសមាធិ។

លោក Huzur Maharaj Ji បញ្ជាក់បន្ថែមទៀតថា៖ “យើងតែងតែចង់ផ្តល់ផ្នែកដែលងាក្រក់បំផុត អោយទៅលោកឪពុក។ នៅពេលដែលយើងនៅក្មេង យើងផ្តល់ខ្លួនរបស់យើងអោយទៅការសប្បាយខាងរាគះ យើងផ្តល់ខ្លួនរបស់យើងអោយទៅការងារលោកិយ។ ហើយនៅពេលដែលយើងចាស់ទៅ  នៅពេលដែលយើងមិនអាចរីករាយជាមួយនឹងវិញ្ញាណបានតទៅទៀត នៅពេលដែលគេបដិសេធមិនសហការជាមួយយើង ពេលនោះដែលយើងនឹងឃើញដល់លោកឪពុក។ អញ្ជឹងថាតើយើងអាចគោរពបូជាលោកឪពុកបានកំរឹតណា? យើងត្រូវតែផ្តល់ផ្នែកដែលល្អបំផុតនៃជីវិតរបស់យើងអោយទៅទ្រង់។ ប្រសិនបើយើងដើរ តាមមាគ៌ានេះតាំងពីនៅវ័យក្មេង យ៉ាងហោចណាស់ក៏យើងមិនបានប្រមូលសំរាម  ឬបន្ទុកច្រើនដែរ។ យើងមិនអាចនិយាយថា មនុស្សចាស់អាចធ្វើការលះបង់ពេលវេលាបានច្រើនជាងក្មេងអោយទៅការធ្វើ សមាធិទេ។ ចិត្តរបស់មនុស្សចាស់រាយមាយជាងចិត្តរបស់ក្មេង។ គេបានចាក់ឬសកែវយ៉ាងជ្រៅជាច្រើន ក្នុងលោកិយនេះ ហើយគេត្រូវតែដកឬសទាំងនោះចេញ។ ប្រសិនបើមនុស្សក្មេងនោះមិនបណ្តោយអោយ ឬសកែវនោះចាក់ទៅជ្រៅទេ នោះងាយស្រួលជាងសំរាប់ពួកគេក្នុងការដកឬសកែវនោះចោល។ ដួច្នោះ នរណាក៏ដោយដែលមានឱកាសដើរលើផ្លូវនេះហើយ នៅពេលណាដែលគេចាប់ផ្តើមគួរតែព្យាយាមធ្វើវា អោយអស់ពីសម្ថភាពរបស់ខ្លួន។”

ពេលវេលារបស់យើងក្នុងលោកិយនេះ គឺមានកំណត់។ អំទ្បុងពេលនៅរស់ គឺយើងមានជំរើសថាតើយើងចង់ប្រើប្រាស់ជីវិតរបស់យើងអោយបានល្អយ៉ាងណា។ ប៉ុន្តែចូរយើងចងចាំថាបន្ទាប់ពីជិវិតនីមួយឭ គឺយើងត្រូវកាត់សេចក្តីជាមួយនឹងយុត្តិធម៌ពិតប្រាកដ ទៅតាមអ្វីដែលយើងបានធ្វើ និងដំណើរការដែល យើងបានប្រព្រឹត្តចំពោះព្រះជាម្ចាស់។ ប្រសិនបើចិត្តរបស់យើងត្រូវបានលាងសំអាតនូវការវិចខ្ចប់ដ៏កខ្វក់ ប្រសិនបើចិត្តរបស់បានភ្ញាក់រឮកចំពោះសេចក្តីពិត ហើយបានចាកចេញឆ្ងាយពីសម្បត្តិលោកិយ ប្រសិនបើសេចក្តីស្រលាញ់របស់វាមានមុតស្រួចសំរាប់ព្រះជាម្ចាស់ នោះដួងព្រលឹងអាចត្រូវបានដោះលែងអោយ ត្រទ្បប់ទៅកាន់វិមានដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់វិញ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត ប្រសិនបើចិត្តរបស់យើងនៅតែផុង ជាប់ជ្រៅក្នុងសេចក្តីស្រលាញ់សម្បត្តិលោកិយ នៅតែជ្រលក់ក្នុងពណ៌លោកិយ ហើយមិនព្រមស្តាប់ទូន្មាន របស់ព្រះទេនោះ នោះវានឹងធ្វើអោយយើងវង្វេងវង្វាន់ ហើយវានឹងធ្វើអោយដួងព្រលឹងរបស់យ់ងមានការស្រេកឃ្លាន។ ដួច្នោះ វានៅតែមានបន្តការវិលកើតស្លាប់មិនចេះចប់។ 

លោក Huzur Maharaj Ji បាននិយាយថា៖ “ដួចជាអ្នកមានទ្រព្យ ដែលសាកល្បងគ្រប់កាក់ ដែលគេរកបាន ហើយគេដាក់តែកាក់ណាដែលមានតំលៃចូលទៅក្នុងរតនាគារអញ្ជឹង ព្រះជាម្ចាស់ទទួល តែព្រលឹងណាដែលបរិសុទ្ធចូលទៅរកត្រង់តែប៉ុណ្ណោះ។”

ចូរ យើងកុំបំភ្លេចផ្លូវរបស់យើងនិងគោលដៅរបស់យើងអោយសោះ។ ចូរ កុំបណ្តោយអោយវាគ្របសង្កត់មកលើយើងអោយសោះ ប៉ុន្តែរក្សាទីបញ្ជប់អោយមើលឃើញ ដែលវាជាជំរកនៃពន្លឺជិវិតនិងអំណាច។        រូបរាងកាយនេះមិនមែនទទួលបានម្តងហើយម្តងទៀតនោះទេ
ហេតុអ្វីបានជាយើងខ្ជះខ្ជាយវានឹងរបស់ឥតខ្លឹមសារ?
វាមិនចំណាយពេលច្រើនក្នុងការវាយវាចោលនោះទេ។ 
តាមពិតទៅ អ្នកមានសំណាងណាស់បានកើតមកជាមនុស្ស
ជាមួយនឹងទាយជ្ជទានដ៏ខ្ពស់បែបនេះ។
តើមានអ្វីផ្សេងដែលរូបរាងកាយដ៏ប្រពៃនេះអាចបង្កើតបាន?
ហើយដែលអ្នកងប់យ៉ាងខ្លាំងក្នុងរាគះ!
ហេតុអ្វីបានជាអ្នកធ្វើអោយមាសក្លាយទៅជាផេះ
មិនគិតទេថា អ្នកនឹងមិនអាចរកវាបានមកវិញ។
មិនត្រូវអោយវាបោកបញ្ឆោតបាននៅពេលនេះទ្បើយ។
ចូរ ភ្ជាប់ខ្លួនរបស់អ្នកទៅក្នុងធុរះកិច្ចភ្លាម
ដ៏រាបណាអ្នកនៅមានដង្ហើមដក
ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនប្រញាបប្រញាល់ស្វែងរកវា?
ដោយបានទទួលរូបរាងជាមនុស្ស
ប្រសិនបើគេមិនបានទទួលការបង្រៀនទេ 
នោះគេនឹងស្តាយក្រោយ។
Dadu Dayal



This Precious Life
Have we ever given thought to our body -how wonderful is this house in which we live, what treasures lie hidden in it, what purest gems of ray, serene this dark 'unfathomed cave holds? The answer is generally in the negative. Is it not surprising that we have never cared to look inside the house in which we have been living for such a long time? we spend some time, daily in looking after its outer cleanliness and appearance. In fact, some of us spend too much time in trying to beautify 'this muddy vesture of decay' and have never tried to find what wonders lie concealed within. Thus we are in possession, but absolutely ignorant of the real mine of precious diamonds. 
Sardar Bahadur Jagat Singh Ji 

All perfect Masters have given us the same message time and time again -that this human body granted to us is a rare and precious gift. They tell us that we have been blessed by getting this human life after passing through eight million four hundred thousand forms of life. We have finally reached the top rung of creation. The human form is known as the body which God has made, in which He Himself dwells, and in which He alone can be met. It has been said that even gods and goddesses pray and pine for the human body and only those with the highest good fortune get it through the grace of the Lord. 

But how well are we using this body? What are we doing with this precious life of ours? 
Most of us are so absorbed in our social activities, in our business deals, in our relationships and in the building of worldly treasures that there is so little time left for the Lord. Some even claim that they have no time to think of Him! We have become too attached to our body and worldly possessions. Our desires have become increasingly materialistic; the more we get, the more we want. The five passions of pride', anger, greed, attachment and lust have over­taken us. 

The saints point out that all of us in this world are ignorant and blind. Despite the fact that we have remarkable scientific achievements to our credit, we still have little knowledge of our Creator. 
We lavish our love upon the world and its shadow shapes. We try to make them our own but in reality nothing of this world will ever be our own. 

Just analyses what is happening around us -how happy we are when a child is born. We celebrate the event with big parties but, if that child were to fall ill or die, we grieve forever. We amass wealth, sacrificing for it our health, our morals, our principals; and as long as our bank accounts look good we are elated. But, .if this wealth were to be lost or stolen, we are filled with dejection and despair. We run after name and fame but history tells us that soon enough we may have to face disgrace and dishonor. Nothing in this world of illusion is of lasting value, yet we go on clinging to 'them. 

Huzur Maharaj Ji says: "How sad it ~ that we waste the precious gift of human life in running after transient and fleeting pleasures of the world. but fail to find the one Reality that can be permanently ours. 

Saints and mystics have seen how attached we have become to the ‘toys’ of this creation, so they have come down to our level to liberate us and rescue us from our own folly. They remind us that this body is a rented house, that it is a cage of Kal -the negative power -whose function it is to see that no soul escapes and leaves his domain. It is given to us for a limited period. As much as we may want to, we cannot live in it forever. Once our allotted span of life is over, once the divine energy departs, the body turns to dust. We tend to forget that this body has been granted to us for the use of our soul to go back to its source. 

The human body has been likened to the last step of the ladder of life. If we make our best endeavors, we can step onto the roof. Otherwise, we will 'slip and "fall back into this maze of eternal wanderings. The saints, therefore, say with great emphasis that we should not fail to make the best use of this wonderful opportunity of having a human birth. Family and children, eating and drinking, we have had in all of our lives. Tile one thing that we w ere so sadly" .Obliviously of, was the practice of devotion to the Lord. This, indeed, is our true work. 

The Master asks us to keep this objective in view while at the same time discharging all our world duties; as a husband, wife, parent, etc. This balance of living and simultaneously practicing devoting to the Lord is the best explained by Sardar Bahadur Ji: 

You are to live in the world but in a sensible way. Enjoy the world and its objects but realize their true worth. They are meant to serve you. Take full service from them but do not yourself become their slave. Let not your mind be so entangled in attachment to these objects that, instead of being of service to you they become your master. Live in the world, in the most unconcerned way. Neither should the-gift of a kingdom elate you, nor the loss of possession depress you. Live in the world but be of God and not of the world. Without actually renouncing, live like one who has renounced it.

Earn your wealth honestly and spend it well. It is meant for you. Attend to your work during the day. Day is for work. But at night give some time to devotion and contemplation. This is 'your real work'. Just think for a moment, of all that you do during the day, nothing of it is for yourself. Much of that you do is for your family and friends. Daily you spend some time in adorning your body; but realise that even this is not yours and will not accompany you on your last journey. It will stay behind to be buried or cremated. 

Your own work is that of doing simran and bhajan which will, in due course, liberate you from this vast prison in which you have been confined for countless ages. Life is short, time is fleeting; take full advantage of it, and if you have not done 'your own work ' already, start doing it now. Seek a true Master and under his guidance attach your soul to the Word and reach your true home. " 
When this human body becomes an instrument of divine love and devotion to the Word or Nam. one begins to realise its significance. Human life then appears as one of the great miracles of creation, the crowning glory of the living world, the one and only opportunity to meet the Lord and merge unto Him. 

It is for this reason that the Masters continually urge us not to waste our time in this world and to attach ourselves to the divine Word within. Meditation should become the top "most priority of our daily life. Nothing should get in its way. Nothing in this world deserves more attention than meditation.

Christ has said: "Say not ye, there are four months and then cometh harvest." 
We always make excuses -why worship the Father so soon? We are still young and have small children. When we grow older and have enough money to our credit, we will retire from our work and find some lonely corner where we can worship the Father. Even after one has received this precious gift of Nam, which also comes as a grace of the Lord, one finds every excuse not to meditate. There is always something 'more pressing' than meditation. 

Huzur Maharaj Ji further emphasizes: "We always like to give the worst part of our life to the Father. When we are young, we give  ourselves to the sensual pleasures, we give ourselves to worldly work. And when we become old, when we cannot enjoy the senses anymore, when they refuse to co-operate with us, we think about the Father. How much can we worship the Father then? We must give the best part of our life to Him. If we come onto the path at a young age, at least we do not collect much rubbish or load. We cannot say that an elderly person can devote more time to meditation. His mind is more scattered. He has spread too many deep roots in this world and he has to pull out every root. If a young one does not allow the roots to spread, it becomes easier for him to pull them out. So whosoever gets the opportunity to be on the path, whenever he gets initiated, should try to do his best." 

Our time in this world is for a limited period. Within the frame­work of our life span, we have the choice of how well we want to spend our time. .But let us always remember that after every life, we are Judged with exact justice as to the manner in which we have lived our lives, the way we have conducted ourselves and the progress we have made Godwards. If our soul has been cleans of its dirty wrappings, if the mind has awakened to the Truth and has turned away, from worldly pleasures. if its love for the Beloved has been one-pointed, exclusive and ceaseless: then the soul can be released to go back to the great mansion of the Lord. If, on the other hand, the mind has remained steeped in the love' of sensual pleasures, has remained dyed in the hue of the world and has turned a deaf ear towards its Creator, it has fed the illusion and has starved the soul. Thus, it can only keep endlessly moving through the cycle of birth and death. 

Huzur Maharaj Ji has said: "Like a treasurer who tests every coin that is brought to him and puts only the genuine ones into the treasury, the Lord receives only pure souls into His presence." 
Let us not forget our way nor our destination. Let us not be overwhelmed by the means but keep the end in view -.our haven of light, life and power. <>

This body cannot be obtained again and again, Why shouldst thou squander it in futility? It does not take long to demolish. Thou art, indeed, fortunate to have been created With such a high endowment. How else could this wondrous form be constructed? And that thou plungest into sensuality.' Why should thou reduce the gold to ashes? Think not that thou shalt find it again. Be not deluded this time. Engage in business quickly, So long as breath dwells in thy body, Why not rush for it? Having taken the human form, If a man does not receive initiation, He will repent. 
Dadu Dayal 

Thursday, October 5, 2017

Picture Galleries

Satsang Tour--Bangkok Thailand

MAP IMAGE FOR SCIENCE OF THE SOUL, HOME SATSANG,CAMBODIA